[Ang Ikalimang Album ng Hyukoh: Love]
Bumalik ang Hyukoh pagkatapos ng isang taon mula sa <24: How to find true love and happiness> sa pamamagitan ng bagong album na . Kung ang nakaraang paraan ng paggawa ng musika ng Hyukoh ay ang pagtungo sa isang itinakdang musikal na layunin, ang paggawa ng album na ito ay isinagawa sa isang paraang higit na nakatuon sa proseso. Ang pag-record ng mga instrumento ay ginawa sa makasaysayang Real World Studios sa England—kung saan nagtrabaho na rin sina Paul Simon, Amy Winehouse, Björk, at Kanye West—habang ang vocal recording at mixing naman ay isinagawa sa Berlin kasama ang matagal nang collaborator ng Hyukoh na si Norman Niche. Ang album na ito ay mas lumapit sa analog sound na aktibong hinahangad ng Hyukoh mula pa noong [23], at sa aspeto ng porma, sinikap nilang alisin ang lahat maliban sa mga pinaka-importanteng elemento sa pagbuo ng album. Ang album na ito, na ipinagmamalaki ng lahat ng miyembro bilang ang pinaka-kasiya-siyang resulta sa aspeto ng tunog, ay masasabing isang rekord ng musikal na pag-uusap at ng proseso nito na ipinapakita ng Hyukoh sa kanilang ika-anim na taon mula nang mag-debut.
[‘Love’ sa halip na ‘26’]
“Ang pag-ibig ay nagiging mas mahirap at kumplikado habang mas nakikilala ito, kaya naman hindi ito malulutas ng rason; umiiral ito sa anyo ng ‘pinaka-kakaibang kontradiksyon’ gaya ng sinabi ni Hegel. Ngunit ang pag-ibig pa rin, at nananatiling ang tanging alternatibo, na nag-uunat ng kamay sa atin na dumaraing sa lambak ng kontradiksyon at absurdidad. Iyon ang dahilan kung bakit paulit-ulit tayong nagtatanong tungkol sa esensya ng pag-ibig.” _Jang Seok-ju,
Nagbago ang pamagat ng album ng Hyukoh, na dati ay ginagamit ang kanilang edad noong panahon ng paggawa ng album gaya ng [22], [23], at [24: How to find true love and happiness]. Ang Hyukoh, na dating kumakanta tungkol sa iba't ibang emosyon at kaisipan ng kabataan gaya ng sinisimbolo ng mga numero sa pamagat, ay pinalalawak na ngayon ang kanilang saklaw ng interes at empatiya tungo sa iba't ibang problematikong phenomena na nararanasan ng ating lipunan sa pang-araw-araw at politikal na aspekto, pati na ang mga praktikal na paraan upang mapabuti at malampasan ang mga ito.
Ang mga isyu gaya ng diskriminasyon at pagkamuhi na nararanasan natin araw-araw, ang nakatakdang superyoridad, tunggalian ng mga henerasyon, at pagkasira ng kalikasan ay mga resulta na nalikha sa ilalim ng kontemporaryong istruktura ng lipunan na nabuo nang mabilis at abnormal nang walang mapagnilay-nilay na pag-iisip. Sa halip na maglabas ng mga magarbong catchphrase upang pabagsakin at ayusin ang mga aspetong ito, ipinapanukala ng Hyukoh ang ‘pag-ibig’ bilang isang pang-araw-araw na praktika na maaaring simulan ngayon.
Ang Hyukoh, na dati nang sumusuporta sa iba't ibang anyo ng pag-ibig sa kanilang mga liriko at music video, ay ipinakita ito sa album na ito hindi sa pamamagitan ng pagbibigay ng direkta at malinaw na mensahe, kundi sa kanilang saloobin sa pagharap at paggawa ng musika. Ang ‘pag-ibig’ na ipinapanukala ng Hyukoh bilang alternatibo laban sa kontemporaryong paraan ng pagkonsumo—kung saan ang lahat ay mabilis na kinokonsumo at madaling ginagawang obheto—ay hindi ang mababaw na pagkagusto at pagpapalampas sa mga bagay na ibinibigay sa harap natin ng media o uso, kundi isa ring katawagan para sa malalim na pagmamahal sa isang bagay na kusa nilang natuklasan at ang kaligayahang dulot nito.
[Komposisyon ng mga kanta sa isang konektadong istruktura]
Ang album na , na binubuo ng kabuuang anim na kanta, ay itinuturing na lahat ay title track, at ang anim na kanta ay iisa rin. Sinasabi ng mga miyembro ng Hyukoh na ang anim na kanta na may kanya-kanyang pamagat gaya ng ‘Help’, ‘Hey Sun’, ‘Silverhair Express’, ‘Flat dog’, ‘World of the Forgotten’, at ‘New born’ ay maaaring ituring na isang solong kanta na may habang 27 minuto. Bukod dito, ang anim na kanta sa ay maingat na ni-master upang mapakinggan nang sunod-sunod ayon sa pagkakaayos sa album. Bagama't ang bawat kanta ay may kanya-kanyang katangian, inaasahan nila na ang buong ay mapakinggan sa isang mahabang hininga bilang isang kabuuan na may iisang naratibo at daloy.
[Wolfgang Tillmans, , 2011]
Ang imaheng nagpapalamuti sa album na ay ang gawa ng kontemporaryong potograpo na si Wolfgang Tillmans, at ginamit ito sa ilalim ng buong suporta ng artista. Si Tillmans ang kauna-unahang hindi Briton na nanalo ng Turner Prize, ang pinaka-prestihiyosong art prize sa England, at nakakuha ng pandaigdigang atensyon at suporta sa pamamagitan ng pagdodokumento ng pang-araw-araw na buhay ng mga minorya at outsiders, pati na ang mga bagay sa paligid nila.
Ang gawa ni Tillmans noong 2011 ay isang larawan ng isang flowerbed sa tabi ng daan kung saan magkakasama ang iba't ibang uri ng halaman. Ang eksenang ito, kung saan ang bawat isa ay may magkakaibang bilis ngunit sabay-sabay na nalalanta, ngunit nananatili pa ring buhay, ay isang imaheng kumakatawan sa tema ng , at gagamitin ito sa cover ng album, mga poster, tour t-shirts, at iba pa.
