การถูกเยาะเย้ยจนกว่าจะบรรลุถึงฝันที่เป็นไปไม่ได้
ความท้าทายและความกลัวต่อสิ่งที่คิดว่าไม่สมจริง
โลกที่บอกให้ฝันในสิ่งที่จับต้องได้
ในขณะที่ความล้มเหลวนั้นน่าอายน้อยกว่าการหยุดนิ่งโดยไม่ทำอะไรเลย
สายตาที่ทำให้แม้แต่ในฝันก็ไม่อาจโบยบิน
แม้แต่การฝันก็ยังถูกแรงดึงดูดฉุดรั้งไว้
จนไม่กล้าก้าวเดินเพราะกลัวความล้มเหลว
และในที่สุด ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้
เริ่มรู้จักการดูสีหน้าคนอื่น
แม้แต่การฝันก็ยังต้องคอยระแวดระวัง
“ความฝันไม่สามารถกลายเป็นความจริงได้”
พร่ำพูดคำนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และเริ่มปรับตัวให้เข้ากับความมืดมิดของโลกใบนี้
ลองมาคิดถึงโลกเหล่านั้นดูไหมครับ
มนุษย์นั้นเห็นแก่ตัว
และความรู้สึกต่ำต้อยเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้
เราใช้ชีวิตทั้งชีวิตด้วยการใส่ร้ายและสร้างบาดแผลให้แก่กัน
ท้ายที่สุด แม้ในขณะที่กำลังอ่านข้อความนี้
คุณอาจจะกำลังวิพากษ์วิจารณ์ ตำหนิ หรือโต้เถียงกันอยู่ก็ได้
ในโลกนี้มีผู้คนที่หลากหลาย
คนที่ตำหนิโดยไม่ยอมรับความหลากหลาย
คนที่กดขี่ความหลากหลายจนทำให้สีสันต้องจางหาย
คนที่ใช้ชื่อของความหลากหลายเพื่อสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น
คนที่บังคับให้ยอมรับความหลากหลายแต่กลับอ้างแต่ความถูกต้องของตนเอง
คนที่ไม่เคยเรียนรู้วิธีการยินดีกับความสำเร็จของผู้อื่น
คนที่สร้างบาดแผลให้ข้อเท้าของผู้อื่นด้วยความรู้สึกต่ำต้อยของตน
เหล่าปลาที่ถูกสื่อหลอกจนถูกกระแสน้ำพัดพาไป
สร้างบาดแผลด้วยวิธีการที่หลากหลาย
และขัดขวางความฝันของเราด้วยวิธีที่หลากหลาย
จำกัดความฝันด้วยวิธีการที่หลากหลาย
หัวเราะเยาะคำว่า 'ไม่สมจริง'
คนที่เรียนรู้มาผิดๆ ว่าการตำหนิคือการแสดงความคิดเห็น
ย่ำยีความฝันของผู้อื่นได้อย่างหน้าตาเฉย
ถึงกระนั้น เราก็ต้องฝันเพื่อให้ทนทานต่อไปได้
เราจึงมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกวันโดยมองหาความหวัง
ความโรแมนติกตายลง และตัวตนของฉันกลายเป็นเรื่องน่าอายจนต้องคอยดูสีหน้าคนอื่น
ไม่กล้าฝันถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่อีกต่อไป
โลกจึงบอกว่าความโรแมนติกนั้นไม่ทันสมัยและดูน่าขนลุก
และในที่สุด คุณเองก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนั้น
ข้อความนี้ช่างน่าขนลุก
เป็นเพียงการพร่ำบ่นสิ่งที่ใครๆ ก็พูดได้
โลกได้รับสิ่งที่เอาไว้หัวเราะเยาะและเยาะเย้ยเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่างแล้ว
คำว่า "จงรักตัวเอง" สำหรับคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ
คนที่ยอมรับเหตุผลที่บอกให้รักตัวเองว่า
"เพราะเป็นคำที่ใครๆ ก็พูดได้"
"เพราะมันเป็นความหมายที่ดี"
คนเหล่านั้นอาจจะเป็นคนที่ได้รับพรแล้วก็ได้
เพราะไม่เคยมีใครสอน
บางคนจึงไม่รู้วิธีที่จะรักตัวเอง
คนที่คิดถึงจุดจบในทุกๆ วัน
คนที่ไม่รู้วิธีใช้ความซึมเศร้าเป็นอาวุธ
และคนที่พละกำลังหมดลงจนไม่อาจทนได้อีกต่อไป
สุดท้ายต้องแบกรับทุกอย่างไว้เพียงลำพัง
และเตรียมตัวเพื่อจบสิ้นลง
ในโลกที่ใส่ร้าย ตำหนิ และไม่สามารถเห็นอกเห็นใจกันได้
คนที่กำลังเตรียมตัวตาย
ไม่มีแม้แต่วิธีที่จะร้องขอความช่วยเหลือ
เปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่น
ทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่สิ้นสุด
และความฝันก็ค่อยๆ มอดดับลง
สุดท้ายก็หลับตาลงอย่างเงียบๆ โดยที่ยังหาเหตุผลของการมีชีวิตอยู่ไม่เจอ
ดังนั้น ผมจึงปรารถนาให้คุณ
ค้นหาเหตุผลของการมีชีวิตอยู่จากตัวคุณเอง
เพราะโลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับคุณขนาดนั้น
และอยากให้คุณก้าวไปสู่วันพรุ่งนี้
พร้อมกับความฝันของคุณ
เหตุผลที่คุณฟังเพลงนี้ในท้ายที่สุด
ก็คงเป็นเพราะหัวใจที่อยากจะลองมีชีวิตอยู่ต่อไปในวันพรุ่งนี้ไม่ใช่หรือครับ
ผมเชื่อในตัวคุณ ผู้ที่ค้นหาเพลงของผมเพื่อรับการปลอบประโลม
มากกว่าความปลอบประโลมและความหวังที่เพลงมอบให้
ผมปรารถนาให้คุณก้าวไปสู่วันพรุ่งนี้
และเมื่อถึงวันที่คุณกลายเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้
คุณจะตะโกนบอกอะไรแก่เด็กๆ กันนะครับ