Re : SCENE#1
Nakinig ako nang mabuti. Isang karangalan na ikaw ang una kong napakinggan. Dahil dito, napuno ako ng pinakapuro na damdamin kamakailan, kaya sumusulat ako ng tugon bago pa mawala ang bakas ng emosyong ito.
Aaminin ko, ang ‘Dazzling Night’ ay medyo hindi inaasahan. Inakala ko kasi na ang unang album ng La Poem, lalo na ang tema ng kwento, ay tungkol sa mga pinakamainit na bagay. Nakakagulat na ito ay isang kwentong paradoxically na nagpahayag ng isang napakasakit na paghihiwalay sa paraang maganda. May dumating na punto na naging isang lyricist ako na hindi na kayang isulat ang ‘paghihiwalay’ sa paraang sobrang lungkot lamang. Naisip ko kasi na ang paghihiwalay ay may kalakip na enerhiya na sapat upang palaguin ang isang tao. Ang karanasan ng pagkakaroon ng isang bagay na sapat na mahalaga upang tawaging ‘paghihiwalay’ ang paglayo nito, ang takot na natututunan lamang kapag mayroon kang ayaw mawala, at ang lakas na nagiging matatag kasabay ng takot na iyon. Kasunod nito ang napakaraming pighati at katatagan na kailangang tanggapin sa pagpapalaya ng isang bagay na napakahalaga, hanggang sa maging isang matatag na espasyo ang ‘ako’ na muling makakapaglaman ng mga magagandang bagay na nakuha mula rito.
Matapos ang masiglang pagbati ng ‘Amigos Para Siempre’, habang sunod-sunod na nakikinig sa ‘New Moon’, ‘Dazzling Night’, at ‘First Rain’, naramdaman ko na tila nababakante ang mga hindi kailangang malagkit na bagay na nakaimbak sa loob ko. Lalo na ang ‘La Tempesta’, na mas determinadong nagsabi ng ganoong kwento. Nabanggit ko noon na ang La Poem ay magiging isang grupo na parang isang high-end audio. Ang naglalabas ng magandang tunog ay ang ‘espasyo’ bago pa ang instrumento at musika. Gaya ng inaasahan mula sa La Poem, gusto kaya nilang linisin muna ang espasyo kung saan papasok at kakanta?
Salamat sa pagpapakita sa akin sa pamamagitan ng album na ang magandang kwento at magandang tunog ay hindi kailanman magkahiwalay na konsepto. Tatandaan ko rin ang iyong mapagkalingang puso na unang humaplos sa mga pinakamabigat at pinakamasakit na bagay.
P.S.: Nakakatuwang isipin na ang mga boses ninyong apat ay gumaganap ng iba't ibang papel para sa akin. Ang ‘Ideal’, ‘Determinasyon’, ‘Ako na nabubuhay sa kasalukuyan’, at ‘Lupang aking tinatapakan’. Bagaman hahayaan ko ang tamang pagtutugma sa interpretasyon ng lahat.
Mula kay Kim Eana
1. Walang poster
2. 165mm x 145mm
