ရုပ်ရှင်များ၏ အသံ

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကျော်ကြားဆုံး (Hot ဖြစ်ဆုံး) တီနာ (Tenor) “ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး တီနာ” - ဗြိတိန် The Telegraph “ယနေ့ခေတ်၏ အကြီးကျယ်ဆုံး တီနာ” - အမေရိကန် New York Times Jonas Kaufmann ယိုနပ်စ် ကောဖ်မန်း The Sound of Movies ယိုနပ်စ် ကောဖ်မန်း သီဆိုတင်ဆက်သော ရုပ်ရှင်တေးဂီတများ! ဂီတမပါသော ရုပ်ရှင်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဂီတသည် ပုံရိပ်များ၏ အာနိသင်ကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်ပြီး ကြာရှည်သော ခံစားချက်များကို နှိုးဆွပေးပါသည်။ ဂီတသည် ရုပ်ပုံများမပါဘဲနှင့်လည်း ပြင်းထန်သော အမှတ်တရများကို ချန်ထားနိုင်သော်လည်း၊ ရုပ်ရှင်သည် ဂီတမပါဘဲနှင့်မူ ထိုကဲ့သို့သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မဖန်တီးနိုင်ပါ။ အသံမပါသော ရုပ်ရှင်ခေတ်တွင်ပင် လူတို့သည် ဤအချက်ကို ကောင်းစွာသိရှိခဲ့ကြသောကြောင့် ရုပ်ရှင်ပြသနေစဉ်တစ်လျှောက် ပီယာနိုတီးခတ်သူ သို့မဟုတ် အော်ကက်စထရာအဖွဲ့ငယ်တစ်ခုကို အသုံးပြု၍ နောက်ခံတီးလုံးများ ဖြည့်ဆည်းစေခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့ တိုက်ရိုက်တီးခတ်မှုများသည် ပရိသတ်များ၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံအတွက် များစွာ အထောက်အကူဖြစ်စေခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် အသံပါသော ရုပ်ရှင်များ စတင်ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှစ၍ ထူးချွန်သော တေးရေးဆရာများအတွက် လိုအပ်ချက်သည် ကျော်ကြားသော မင်းသား၊ မင်းသမီးများနှင့် ဒါရိုက်တာများကဲ့သို့ပင် များပြားခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့အနက် အဲရစ် ဝုလ်ဖ်ဂန်း ကွန်းဂေါလ် (Erich Wolfgang Korngold) နှင့် မက်စ် စတိုင်နာ (Max Steiner) ဟူသော တေးရေးဆရာနှစ်ဦးသည် ယနေ့ခေတ် ရုပ်ရှင်တေးဂီတ၏ ဖခင်များအဖြစ် ကြည်ညိုလေးစားခြင်း ခံနေရပါသည်။ ဟောလိဝုဒ်တွင် ၎င်းတို့ ဖန်တီးခဲ့သော လက်ရာများသည် ဖရန်ဇ် ဝက်စ်မန်း (Franz Waxman)၊ ရော်ဂျာ မိုက်ကလိုရှီ (Roger Miklós)၊ ဘာနတ် ဟာမန် (Bernard Herrmann) မှသည် နောက်ပိုင်းခေတ်၏ နီနို ရိုတာ (Nino Rota)၊ အန်နီယို မိုရီကိုနေး (Ennio Morricone)၊ ဂျွန် ဝီလျံ (John Williams) နှင့် ဟန့်စ် ဇင်မား (Hans Zimmer) အထိ ဆက်လက်စီးဆင်းလာသော ကြီးကျယ်သော အစဉ်အလာ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်လာခဲ့ပါသည်။ အကယ်၍ အဲရိုး ဖလင်း (Errol Flynn) ၏ စွန့်စားခန်းရုပ်ရှင်များမှ ကွန်းဂေါလ်၏ ဂီတကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင်၊ သို့မဟုတ် ဟစ်ချ်ကော့ခ် (Hitchcock) ၏ ဂန္ထဝင်လက်ရာများဖြစ်သော သို့မဟုတ် တွင် ဘာနတ် ဟာမန်၏ ဂီတသာ မရှိခဲ့လျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း? ဤလက်ရာများ၏ စွဲမက်မှုသည် တစ်ဝက်ထက်မနည်း လျော့ကျသွားမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ဆင့်တိုး၍ ပြောရလျှင်၊ အကယ်၍ ရုပ်ရှင်တစ်ခုမှ ဂီတက ဖန်တီးပေးသော စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုးယူဖယ်ရှားနိုင်မည်ဆိုပါက၊ ထိုရုပ်ရှင်သည် ၎င်း၏ အာနိသင်အများစုကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောလိုပါသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း အစောပိုင်း အသံပါရုပ်ရှင်များ၏ အံ့မခန်းအောင်မြင်မှုတွင် ဘာလင်တွင် လှုပ်ရှားခဲ့သော ရစ်ဟတ် တောင်ဘာ (Richard Tauber)၊ ယိုးဇက် ရှမစ် (Josef Schmid)၊ ဂျန် ကီပူရာ (Jan Kiepura) တို့အပြင် ဟောလိဝုဒ်မှ ဂျန်းနက် မက်ဒေါ်နယ် (Jeanette MacDonald) နှင့် နယ်လ်ဆင် အက်ဒီ (Nelson Eddy) ကဲ့သို့သော အဆိုတော်များ၏ အခန်းကဏ္ဍသည်လည်း ကြီးမားခဲ့ပါသည်။ မာရီယို လန်ဇာ (Mario Lanza) သည်လည်း ရုပ်ရှင်လောကတွင် အလွန်အောင်မြင်ခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူပါဝင်သရုပ်ဆောင်ခဲ့သော ၁၉၅၁ ခုနှစ်ထွက် သည် မျိုးဆက်အားလုံးကို အော်ပရာကမ္ဘာသို့ ဖိတ်ခေါ်သည့် တံခါးကို ကျယ်ကျယ်လံလံ ဖွင့်ပေးခဲ့ပါသည်။ ရုပ်ရှင်ဝါသနာအိုးတစ်ဦးဖြစ်သလို အဆိုတော်တစ်ဦးဖြစ်သည်နှင့်အညီ၊ ကျွန်ုပ်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ အမျိုးမျိုးသော နောက်ခံတေးဂီတများတွင် ပါဝင်သော အဆိုပိုင်းဆိုင်ရာ တေးသီချင်းအားလုံးအပေါ် အလွန်အမင်း နှစ်သက်မိပါသည်။ ၎င်းသည်ပင်လျှင် အယ်လ်ဘမ်အသစ်တွင် ထည့်သွင်းရန် အလှပဆုံးသော လက်ရာများကို ရှာဖွေရန်အတွက် ရုပ်ရှင်တေးဂီတများ၏ ကြီးမားသော ဘဏ္ဍာတိုက်ကြီးထဲတွင် ရှာဖွေရခြင်းကို အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသော ဤအယ်လ်ဘမ်သည် နှစ်ပေါင်း ၈၀ ကျော် ရုပ်ရှင်သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အဖိုးတန်လက်ရာများကို စုစည်းထားသည့် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုနှင့် တူပါသည်။ ရုပ်ပုံများကို အထောက်အကူပြုရန် ထည့်သွင်းထားသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် သန့်စင်သော ဂီတအဖြစ် ကိုင်တွယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဤလက်ရာအားလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားတစ်နေရာတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နေရာယူထားပါသည်။