จันนาบี - อัลบั้มปกติชุดที่ 4 [Sound of Music pt.1]

ขอบคุณที่อดทนรอมา4ปี กรุณาเพลิดเพลินกับการฟัง. 1. เพลง เมื่อเรายังเด็กมาก ที่บ้านฉันมีนาฬิกามิกกี้เม้าส์ที่ซื้อที่ดิสนีย์แลนด์ เพลงของดิสนีย์จะเล่นเมื่อคุณกดปุ่มบนศีรษะ มันเป็นเพลงเดียว และในตอนเช้าฉันกับน้องชายก็จะตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเพลงนั้น ฉันคิดถึงเช้าวันอาทิตย์วันหนึ่งกับนาฬิกาเรือนนั้น ยกเว้นฉัน ทั้งครอบครัวตื่นขึ้นมาและนั่งล้อมรอบผ้าปูที่นอนของฉัน พี่ชายบอกให้ตื่นมาเล่นดนตรีในนาฬิกา เช้ามีเพลงหนึ่งเปิดขึ้น...ผมตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเพลงที่เล่นอยู่จึงขอเปิดเพลงบางเพลงอีกครั้ง นี่เป็นฉากตอนเช้าที่มีการร้องขอและทุกคนก็ฟังเพลงซิงเกิลเมโลดี้อย่างเงียบ ๆ นั่นคือเพลงที่ฉันจำได้ มันเป็นความรู้สึกแรกของฉันและฉันอยากจะบันทึกช่วงเวลานั้น 2. แฟลช ตอนนี้ฉันกระหายดนตรี B. นี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับฉันที่กำลังมองหาแรงบันดาลใจ เข้าสตูดิโอทุกวัน ฉันอยากไปทำงาน นั่งเล่นเปียโนให้แม่ แล้วก็มีแสงสว่างสักดวง และนั่นคืองานของฉัน ความฝันของฉันเกี่ยวกับดนตรีนั้นยิ่งใหญ่ 3. ฉันจะตายเพื่อคุณ♥x3 ดีดนิ้วจากวันนั้น! ขณะนั้น. นี่คือช่วงเวลา การตัดสินใจของฉันที่จะตายเพื่อบางสิ่งบางอย่าง การตัดสินใจเป็นเรื่องของปัจจุบัน ไม่ใช่ของเวลา เช่นเดียวกับเกมส่วนใหญ่ ฉันมีสามชีวิตและฉันมักจะรู้สึกเหมือนว่าฉันจะต้องตายอย่างน้อยสองครั้ง เป็นเพลงเกี่ยวกับการตัดสินใจว่าเมื่อคุณเหลือหนึ่งชีวิตที่จะมีชีวิตอยู่ คุณจะสามารถกระโดดไปหาบางสิ่งบางอย่างเพื่ออุทิศตัวเองให้ เช่น ตัวละครหลักในบทกวีที่ฉันชื่นชอบ - The Woman in the Circus - เช่นนักรบในภาพยนตร์เรื่อง Mad Max หรือเช่น Iron Man ใน The Avengers เป็นเพลงที่อุทิศให้กับแฟน ๆ ที่ชื่นชอบดนตรีของเราและยังเป็นเพลงเกี่ยวกับดนตรีด้วย 4. ในนามของความรัก! (feat. คาริน่า แห่ง เอสปา) <ในนามของความรัก> ฉันตัดสินใจเขียนเพลงโดยใช้ชื่อเพลง และเดินไปตามถนนในนิวยอร์กด้วยความตั้งใจที่จะเขียนเรื่องราวความรักอันยิ่งใหญ่ วันหนึ่ง. “ฉันรักคุณ ฉันเริ่มนึกถึงช่วงเวลาแห่งความรู้สึกที่ชัดเจนนั้น “คุณก็รักฉันเหมือนกัน” และคิดว่าฉันจะรวมเอาความล้ำค่าของช่วงเวลานั้นไว้ในเพลง ความคิดที่ซับซ้อนใช้เวลาสักครู่ ขณะที่ฉันกำลังแยกมันออกมาอ่าน ฉันก็หงุดหงิดอยู่เรื่อยๆ พลังการประมวลผลของสมองของเราติดตามช่วงเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันไม่สามารถให้มันกับคุณได้ ไม่มีวิธีอื่นนอกจากทำให้ง่ายขึ้น ความเรียบง่ายคือ มีใบหน้าที่อ่อนเยาว์ที่สุดในบรรดาความจริงที่รอดมาได้ในยุคนี้ ไม่อยากเห็น ไม่อยากรู้สึก ไม่อยากอ่านแล้วตีความ เมื่อนั้นเท่านั้นที่เราจะวิ่งไปข้างหน้า เติมเต็มพื้นที่ว่างนั้นด้วยเสียงหัวเราะและร้องไห้ ในนามของความรัก! รวดเร็ว! ยังไงก็กรุณา! จำกัดเพียงความรัก แทนที่จะเป็นเพลงรัก ฉันพยายามวาดภาพวัยรุ่นที่สะท้อนความรู้สึกในช่วงเวลาที่เรามีชีวิตอยู่ แต่ลึกลับ! บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทำไมตั้งแต่ตอนที่ฉันเขียนเพลง ฉันได้พบกับคาริน่า ฉันคิดกับตัวเองว่าเพลงนี้คงจะสมบูรณ์แบบถ้าเราร่วมมือกัน ดังนั้นขอบคุณที่มาร่วมงานกับเรา ฉันหวังว่าดนตรีดีๆ จะอยู่กับคุณตลอดไป! 5. พระอาทิตย์ตกคนเดียวบนดาดฟ้า เห็นมัน เพลงนี้เป็นเพียงเรื่องราวของฉัน ฉันรู้สึกขอบคุณผู้คนมากมายที่อยู่เคียงข้างฉัน ฉันก็ขอโทษเช่นกัน ดี ฉันอยากจะมีชีวิต แต่สิ่งต่างๆ ไม่ได้เป็นไปตามที่ฉันต้องการ คิด สรุปคือ ฉันทำผิดแบบเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะคุณเป็นนักดนตรี นั่นหมายความว่าคุณต้องเพิกเฉยต่อความเป็นจริงจึงจะเขียนได้ใช่ไหม นั่นเป็นไปไม่ได้ 6. จูโน่! บอกพิกัดรุ้งหน่อย! บี๊บ- 7. เด็กชายและเด็กหญิงทั้งหมด 1: Birdman เมื่อสองปีก่อน ฉันได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับรูปปั้นโมอายที่บริติชมิวเซียม เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรุ่งเรืองและการล่มสลายของเกาะอีสเตอร์ แต่อาจารย์ไม่ได้ยืนยันข้อเท็จจริง มันเป็นการตีความที่เป็นเอกลักษณ์ของครู และด้วยเหตุนี้ฉันจึงอยู่ในหัวเป็นเวลาสองปี เรื่องราวอันล้นหลาม... ฉันมาที่นี่เพื่อสร้างโมอาย มีบรรพบุรุษที่โค่นต้นไม้และลูกหลานที่โค่นโมอายทั้งหมดด้วยความขุ่นเคือง และลูกหลานของลูกหลานเหล่านั้น มีชนเผ่า Birdman อยู่ในหมู่พวกเขา พวกเขาสร้างโมอายขึ้นมาใหม่และหันมันไปทางทะเล และลากเส้นบนหลังของรูปปั้นจนถึงขอบฟ้า ว่ากันว่ามีพระอาทิตย์ดวงใหม่ขึ้นเหนือและมีสัญลักษณ์ชนเผ่า Birdman สลักอยู่บนนั้น นี่เป็นเรื่องราวที่สร้างขึ้นในแบบของฉันเอง จากนั้นฉันก็สวมหน้ากาก เบิร์ดแมนกระพือปีกขึ้นไปในอากาศ! มันเป็น! แต่ตอนนี้ถึงเวลาถอดหน้ากากและสะบัดผมที่พันกันออก ความรุ่งโรจน์ที่ผ่านมาและ ความคาดหวังอันห่างไกลสำหรับอนาคตที่ดูดกลืนเราเหมือนหลุมดำอาจทำให้ชีวิตหยุดนิ่งได้ อา ความฝัน ความฝันเป็นเรื่องของอดีต ฉันคิดว่ามันเป็นเพียงคำสัญญากับตัวเองที่อายุน้อยกว่าของฉัน 8. เด็กชายและเด็กหญิงทั้งหมด 2: สายรุ้ง “ในที่สุดฉันก็อยากจะมีชีวิตอยู่ในวันนี้ ฉันฆ่าพรุ่งนี้ สิ่งที่ฉันได้ยินในกระเป๋าของฉัน “ลืมสัญญา”