“เราทุกคนล้วนมีความผิด แต่ไม่มีใครตำหนิเราได้
“ไม่”
EP ที่สองของ Kino [ทุกคนมีความผิด แต่ไม่มีใครถูกตำหนิ]
“ไม่มีจินตนาการหรือความสุขในอัลบั้มนี้ มีเพียงความวิตกกังวล ความหดหู่ ความโลภ และความโกรธเท่านั้น แน่นอนว่าชีวิตของฉันไม่ได้ประกอบด้วยสิ่งเหล่านี้เท่านั้น แต่เป็นอีกตัวตนของฉันที่มีอยู่มาโดยตลอดและไม่เคยปรากฏต่อหน้าผู้คน ฉันสวย.
นี่เป็นคำสารภาพสำหรับคนที่คิดว่าเป็นสวนดอกไม้เท่านั้น 'คุณรักคังฮยองกูแบบนี้ได้ไหม'”
ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา แทนที่จะกังวลเรื่องความถูกและผิดสำหรับตัวเองและผู้อื่น
ฉันพยายามเปลี่ยน 'ฉัน' ให้เป็นไปตามมาตรฐานที่ฉันตั้งไว้
แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องโกหก จนถึงตอนนี้ Kino ก็คือ Kang Hyeong-gu และความยุติธรรมก็คือ
เห็นได้ชัดว่าฉันคือคังฮยองกู ผู้ไล่ตามและแสวงหาความงาม แต่ก็มี 'คังฮยองกู' คอยซ่อนฉันและตัดฉันตามสิ่งที่ผู้คนต้องการมาโดยตลอด
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องราวเกี่ยวกับไอดอลเคป๊อปเท่านั้น ฉันเป็นคนธรรมดา
ฉันอายุ 20 ปี และอยากจินตนาการอย่างอิสระและสนุกสนานอย่างเต็มที่ ในสื่อ
เบื้องหลังรูปลักษณ์ที่อ่อนโยนและเรียบร้อยที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่มีความสุข ฉันยังวิตกกังวล หดหู่ และบางครั้งก็มองหาสัญชาตญาณของตัวเอง ทันทีที่ฉันจำตัวเองได้ฉันก็เริ่มรักตัวเองมากขึ้น
'แต่มันก็ไม่เป็นไร พวกเขาอาจจะผิดหวังในตัวคุณ แต่ก็มีหลายคนที่สามารถรักคุณได้เช่นกัน'
สำหรับฉันในวัย 27 ปี ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่ท้าทายและต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก
ฉันป่วย ฉันเหนื่อย ฉันรำคาญ ฉันมีความสุข ฉันอยากได้มัน ความอัปยศที่ฉันซ่อนไว้เบื้องหลัง หลอกตัวเองว่าฉันไม่รู้สึกถึงสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่ครู่หนึ่ง
ฉันรวบรวมความกล้าที่จะแสดงความรู้สึกภายใน มันเป็นความปรารถนาในอิสรภาพ และเกิดขึ้นจากความปรารถนาที่จะได้รับความรักในฐานะ 'คังฮยองกู' มากกว่า 'คิโนะ' ที่บรรจุหีบห่ออย่างสวยงาม ท่ามกลางการจ้องมอง ฉันควบคุมตัวเองได้
การหลุดพ้นจากเขตปลอดภัยเป็นก้าวแรก
