อัลบั้มเต็มชุดที่ 3 ของ อีรัง <หมาป่าปรากฏตัวแล้ว>
“อีกไม่นาน สิ่งนี้จะกลายเป็นเรื่องของคุณ”
อัลบั้ม 《หมาป่าปรากฏตัวแล้ว》 ที่เปรียบเสมือนหอกยักษ์ที่พุ่งมาจากระยะไกล
อัลบั้มเต็มชุดที่สามของอีรังมีความไดนามิกและดุดันทั้งในด้านภาพและเสียง ทั้งภาพหน้าปกอัลบั้มที่เผยให้เห็นรอยตัดที่ขรุขระ และภาพวาดทิวทัศน์ของกรุงโซลที่กำลังลุกไหม้และพังทลาย รวมถึงภาพของอีรังที่ยืนถือหินอยู่บนทุ่งหญ้า โดยเฉพาะเพลงโปรโมต <หมาป่าปรากฏตัวแล้ว> ที่ตะโกนว่า ‘แม่มด, ผู้ก่อจลาจล, พวกนอกรีต, หมาป่าปรากฏตัวแล้ว’ และแทร็กที่ 10 <รุ่นแห่งความโกลาหล> ที่เต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของคณะประสานเสียงในช่วง 1 นาทีสุดท้าย
ในอัลบั้มชุดที่ 3 《หมาป่าปรากฏตัวแล้ว》 นี้ ปรากฏเรื่องราวและผู้เล่าเรื่องคนใหม่ๆ ซึ่งแตกต่างจากอัลบั้มแรก 《Yon Yonson》 ที่ร้องเพลง ‘เฉพาะในสิ่งที่รู้’ และอัลบั้มที่สอง 《God's Play》 ที่ร้องเพลงถึง ‘ชีวิตที่เต็มไปด้วยความตายที่ไม่สามารถเข้าใจได้’ อีรังผู้ตั้งคำถามแม้ในเรื่องเล็กน้อยที่สุด โกรธเกรี้ยวต่อสิ่งที่ไม่เข้าใจ ตะโกน ร้องไห้ และหัวเราะเสียงดัง ซึ่งเท่ากับที่เธอซื่อสัตย์ต่อตนเองมาโดยตลอด เธอก็เริ่มสงสัยในเวลาและความรู้สึกของผู้อื่น และพยายามที่จะก้าวเข้าไปสัมผัสสิ่งเหล่านั้น
คุณกำลังฟังอยู่ใช่ไหม ในเวลาไหน ในช่วงเวลาใด และทำไมถึงฟังเพลงนี้ - <กำลังฟังอยู่ค่ะ/ครับ>
ใช่แล้ว เรื่องแบบนั้นแหละที่จะกลายเป็นเรื่องของคุณ ทางที่คุณเดิน สิ่งที่คุณกิน และเส้นทางที่คุณเดินตามมา - <บทสนทนา>
เอาละ ตอนนี้ฉันจะลองเล่าเรื่องวันหนึ่งของคุณให้ฟัง - <พัคคังอารึม>
จินตนาการถึงเสียงพึมพำกับตัวเองของใครบางคนที่มีชื่อเรียกบางอย่าง ผู้ซึ่งพยายามหาทางอ้อมเพื่อหลีกหนีให้ไกลที่สุดจากเสียงแห่งการทำลายล้าง - <ลองจินตนาการถึงวันหนึ่งของคนที่มีชื่อเรียกบางอย่าง>
ผู้ฟังจำนวนมากทั้งในและต่างประเทศกำลังส่งคำตอบกลับมาหาอีรัง ผู้ซึ่งสงสัยและรับฟังคำพูดและเวลาของผู้อื่น ใน MV เพลง <กำลังฟังอยู่ค่ะ/ครับ> ที่อัปโหลดบน YouTube เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายที่เขียนบอกว่ากำลังฟังเพลงของอีรัง ‘ในเวลาไหน ในช่วงเวลาใด’ และในคอมเมนต์ของ MV เพลง <รุ่นแห่งความโกลาหล> ที่ปล่อยออกมาก่อนในปี 2020 ก็เต็มไปด้วยเรื่องราวประสบการณ์การสูญเสียคนสำคัญและความปรารถนาที่จะไม่สูญเสียคนที่รัก ความจริงใจของอีรังที่ว่า ‘ฉันจะเริ่มเล่าก่อน ดังนั้นคุณช่วยเล่าให้ฉันฟังบ้าง’ กำลังส่งไปถึงความวิตกกังวลและความเหงาที่ยากจะรับรู้ได้อีกครั้งเพราะถูกละเลยมาเป็นเวลานาน
[คำแนะนำ]
เมื่อได้ฟังเพลงของอีรังเป็นครั้งแรก ฉันคิดว่ามันเหมือนกับแม่น้ำ
น้ำที่เติมเต็มจนเกือบจะล้นทะลัก
ภายในนั้นมีผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ และไหลไปสู่ที่แห่งหนึ่งเช่นนั้น
- อิกะราชิ มิกิโอะ (นักเขียนการ์ตูน 『Bonobono』)
อีรังเล่าเรื่องราว ความรู้สึกที่ถูกซ่อนไว้ด้วยความฝืนใจ คนรุ่นที่ไม่สามารถกลมกลืนกับที่ใดได้ คนที่มีตัวตนแต่เหมือนไม่มีตัวตน ความทุกข์ระทมที่แวะเวียนมาในวันอันเงียบสงบ และสีหน้าที่บอกว่าร้องไห้เพราะอยากร้องไห้ เธอเล่าอย่างชัดถ้อยชัดคำด้วยเส้นสายที่อ่อนโยน นั่นเป็นเรื่องของเธอและในขณะเดียวกันก็เป็นเรื่องของทุกคน ฉันไม่เคยร้องเพลงของอีรังจนจบเพลงเลย เพราะฉันอยากจะร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย จึงได้แต่ปิดปากและฟังเพลงนั้นเพียงอย่างเดียว ในขณะนี้ ฉันเห็นตัวเองที่ใช้ชีวิตอยู่อย่างเงียบเชียบ หลังจากได้ฟังเสียงของผู้อื่น ฉันจึงได้รู้ว่าตัวเองแปดเปื้อนเพียงใด ฉันเผชิญหน้ากับภาพของน้ำโคลนที่แสร้งทำเป็นใสหากปล่อยทิ้งไว้ ผ่านท่วงทำนองที่ขึ้นลง
เพลงของอีรังไม่ได้พยายามจะปลอบประโลม แต่ผู้ฟังกลับได้รับคำปลอบประโลมโดยการนำตัวเองออกมายืนข้างหน้า เมื่อความเข้าใจผิดนี้เกิดขึ้น พลังที่เคยสะอื้นไห้ก็ส่องสว่างให้วันของฉัน ฉันตั้งปณิธานว่า พรุ่งนี้จะจ้องมองใบหน้าตัวเองให้ดี เมื่อเศร้าเหมือนจะตาย ก็จงร้องไห้ให้เหมือนจะตาย การที่ตัวฉันในอดีตและตัวฉันในวันนี้ใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างดีจะเป็นความดื้อรั้นหรือไม่ อย่างน้อยในขณะที่เพลงของอีรังไหลผ่าน ฉันอยากจะแสดงความดื้อรั้นนั้นออกมา คำว่า “กำลังฟังอยู่ค่ะ/ครับ” คือคำทักทายที่ผู้ฟังพยายามเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก หัวใจที่บอกว่ากำลังฟังอยู่ คือคำขอร้องว่า ‘เพราะฉะนั้น ช่วยเล่าเรื่องราวต่อไปทีเถอะ’
- อิมจินอา (นักเขียนการ์ตูน/นักเขียนเอสเซย์)